Hoe ouder ik word, hoe méér ik er van overtuigd raak : nee, er is geen leven na de dood…

De vraag houdt ons allemaal bezig. Wat zou er gebeuren als je de pijp aan Maarten geeft ? Wat komt er in de plaats als je voor ‘t laatst je ogen sluit ? Valt er iets te beleven in het hiernamaals ? Staat de hemelse tafel gedekt met rijstpap en gouden lepeltjes ? Eerlijk gezegd : ik vrees er voor. Persoonlijk ben ik van mening dat een mens gewoon een onderdeel is van de natuur. Ik geloof echt niet dat we navolgelingen zijn van de goddelijke scheppingen Adam en Eva. Ik geloof in de evolutietheorie : onze verre voorouders waren Neanderthalers en die zijn op hun beurt geëvolueerd uit de mens-apen. Ik geef het toe : voor mij is dat een gerustellende gedachte, zo moet ik mij tenminste geen zorgen maken als ik de aap uithang… Als je gelooft in het feit dat wij als mens een onderdeel zijn van de natuur én je gelooft in het leven na de dood, dan is er ook een hiernamaals voor alle levende organismes op deze wereld. Met andere woorden : het zou er niet alleen druk zijn, het zou er eigenlijk net hetzelfde zijn als in dit aardse bestaan…

Je kan argumenteren dat wij als mensen van alle dieren het meest geëvolueerd zijn ( wat soms te betwijfelen valt ) en dat we bovendien een bewustzijn hebben. We kunnen nadenken… We kunnen ideeën overdragen aan anderen, we kunnen emoties losweken, we kunnen herinneringen koesteren, we kunnen verlangens tot realiteit maken. Ik geef grif toe : in vergelijking met de rest van de natuur beschikken we over flink wat mogelijkheden. Hoe komt het dan – in hemelsnaam – dat we die ervaringen en gevoelens niet kunnen meenemen naar ons volgend bestaan, na de dood ? Immers, moest dat wel het geval zijn, dan zouden we ons toch ook dingen ‘ herinneren ‘ uit ons vorig leven ? Ik herinner me van voor mijn geboorte absoluut niks. Mijn prilste herinnering is dat ik in een wieg lig en dat ik me afvroeg of iedereen verdwenen was. Voor mijn geboorte was er alleen het absolute niets. En dat wacht mij ook na mijn dood…

Ik geef eerlijk toe : alles wat transcendentaal en paranormaal is fascineert me mateloos en ik sta er écht met een open mind tegenover. Maar nog nooit is er in mijn leven iets gebeurd wat ik niet met mijn verstand kon verklaren. Nog nooit heb ik iets paranormaals meegemaakt ( en geloof me, ik zou het écht willen ). Er zijn tot nu toe al twee naaste familieleden ( m’n zus en m’n pa ) gestorven die wisten dat ze zouden doodgaan. Ik heb met hen allebei open gesprekken gehad over het leven na de dood. Ik heb hen allebei gesmeekt om één of ander teken te geven zodat ik zou weten dat er iets is na de dood. Ze hebben het allebei beloofd. We zijn respectievelijk negen en drie jaar verder… Ik heb geen enkel teken gekregen…

Nu zal je jezelf misschien afvragen : ‘ Hoe erg moet het zijn, als je niet gelooft in een leven na de dood ? ‘ Wel : ik vind het fantastisch ! Het is toch schitterend als je beseft dat je slechts één leven te gaan hebt ? Ik persoonlijk ben er van overtuigd dat je op die korte tijd die je leeft, het onderste uit de kan moet halen. Als je zeker bent dat je slechts één leven te gaan hebt, dan ga je toch geen tijd verliezen ? Je bent het aan jezelf verplicht om het leven zo gulzig mogelijk te verorberen. Doe eindelijk de dingen die je al zo lang wil doen, maar niet durft. Er zijn zoveel mensen die niet echt gelukkig zijn met hun leven. Ze hebben een liefdesrelatie die hen helemaal niet bevalt, ze hebben een job waarin ze zich niet gelukkig voelen, ze zijn niet tevreden met hun sociale omgeving. Wel ? Waar wacht je nog op ? Doe er iets aan !!!

Je hebt maar één leven ! Smijt jezelf dan toch helemaal ? Ga er voor ! Maak een einde aan die relatie die niet deugt, ga op zoek naar een job die je wel bevalt, zoek vrienden waar je jezelf goed bij voelt. Stop met die negatieve gedachten. Spring in het leven ! Je moet het zelf doen en je tijd is beperkt. Daarom is het toch waanzinnig om te zitten kniezen en te wachten op iets wat écht niet uit de hemel komt vallen. Geluk moet je verdienen. Geluk is een werkwoord dat begint bij jezelf. Er zijn zoveel mensen die echt wel ideeën hebben : ‘ ik zou graag dit of dat ondernemen, maar ik durf niet… ‘ Komaan zeg ! Doe dat gewoon : als je écht in iets gelooft of als je echt iets wil in het leven, dan moet je er ook helemaal voor gaan. En je moet vooral niet naar de zogenaamde ‘wijze raad’ van anderen luisteren. Ik geef een voorbeeld : ik heb in mijn leven twee dingen gedaan waar iedereen van zei dat ik knettergek was. Het waren de twee succesvolste beslissingen in m’n zakelijke carrière… En geloof me vrij : ik heb in m’n leven ook veel domme dingen gedaan, op relatievlak én op zakelijk vlak. Dingen die mensen verdriet hebben berokkend, dingen die verschrikkelijk veel geld hebben gekost. Wel : van die stommiteiten heb ik het meeste geleerd ! Er bestaat geen leven met alleen maar successen. De stommiteiten horen er bij. Maar daar leer je van. Om het samen te vatten : je mag in je leven alleen spijt hebben van de dingen die je NIET gedaan hebt…

Laten we even in de toekomst kijken… Je bent 67 jaar geworden, je gezondheid is niet meer wat ze was en je hebt je intrek genomen in een serviceflat. Het is een zonnige nazomeravond en vanop je balkonnetje zit je te kijken naar de ondergaande zon. Op je schoot ligt een geruit dekentje en tijgertje, de kat ligt zachtjes te spinnen onder je strelende handen. Het spinrag van je herinneringen opent zich en je denkt bij jezelf : ‘spijtig dat m’n levensgezel gestorven is en dat ik hem veel te weinig gezegd heb hoeveel ik eigenlijk van hem hield’, ‘spijtig dat ik altijd tegen m’n zin ben blijven werken op dat saaie kantoor waar er nooit gelachen werd’, ‘spijtig dat ik nooit dat winkeltje ben begonnen waar ik van m’n hobby m’n beroep had kunnen maken’, ‘spijtig dat ik mijn kinderen altijd heb afgeremd als ze weer eens op de proppen kwamen met een wild, enthousiast idee’, ‘spijtig dat ik nooit die reis heb ondernomen naar Azië, dat land waar ik zoveel over gelezen heb maar waar ik niet naartoe durfde’, ‘spijtig dat ik niet meer gelachen heb in m’n leven’, ‘spijtig dat ik niet méér van het leven genoten heb’…

Is het dat wat je wil ? Nee ? Begin er dan aan… vandaag nog !

P.S. Ik heb net even dit stukje nagelezen… We zijn echt wel op de filisofische toer gegaan vandaag. Voor de volgende blogbijdrage beloof ik jou opnieuw een grappig stukje. Ik herinner me nog enkele leuke gebeurtenissen uit de beginperiode van de Libidos-erotheken